4 33

Tribute to John Cage...

Δεσμοί συγγενείας.

Όπως κάθε Σάββατο να μην ξεχάσω να ψωνίσω. Ιδίως την υπέροχη ελβετική σοκολάτα που άρεσε κάποτε στην αδελφή μου. Συνηθίζω να την αγοράζω ακόμα. Μου θυμίζει εκείνη, που δεν έζησε, που δεν πρόλαβε να ζήσει, που δεν πρόλαβα να γνωρίσω όσο έπρεπε.

Σύναξη, μάθημα, συμπέρασμα.

...ένα σωρό καλοντυμένα παιδάκια λες και συναγωνίζονταν  γιά το ποιό θα επιλεγεί από την φανταστική επιτροπή να ακολουθήσει καρριέρα μοντέλου σε διεθνείς πασσαρέλες ή ηγέτη. Με πλαστικό τυποποιημένο χαμόγελο όλα, πανομοιότυπη στάση και διάθεση, κλώνοι του μπαμπά και συχνά της μαμάς, αλλά κυρίως πιστοί ακόλουθοι των οδηγιών που είχαν διαβάσει στα διάφορα modus operandi manuals. Φαινόταν ότι είχαν μεγαλώσει με τη νταντά.

...στη συγκέντρωση διαβάστηκε η ομιλία και στη συνέχεια, τηρώντας πιστά το τελετουργικό, ανέβηκε τη σκάλα.

...στη φωτογραφία διακρινόταν πάλι με το ίδιο χαμόγελο, αν εξαιρέσεις κάποιες ρυτίδες που επιβάλλονταν γιά την περίσταση, δίπλα σε άλλους με ίδια χαμόγελα, αλλά με λίγη κοιλιά, λιγότερα μαλλιά και οπωσδήποτε ασχημότερους. Οι γυναίκες είχαν χάσει τον μεθυστικό κοριτσίστικο αέρα και είχαν γίνει πιά γυναίκες βαριά αρωματισμένες, δεν είχαν πάει όπως φαινόταν σε πασσαρέλες, αλλά το πιό πιθανόν διοικούσαν από στέρεες ακριβοπληρωμένες και περιζήτητες καρέκλες.

Τίποτα μη προβλέψιμο, καμμία έκπληξη, όλα σύμφωνα με το σχέδιο. Οι εκ γενετής επιτυχημένοι συναθροίστηκαν άλλη μιά φορά, αυτοί και η σινιέ βαριεστημάρα τους γιά να επαληθεύσουν πως αποτελούν ομάδα πιστή σε δικά της ιδεώδη αλλά και αξίες που πάντα όμως αποτιμώνται!

...κατέβηκε τη σκάλα σαστισμένος και αηδιασμένος αφού πιά είχε σκοτεινιάσει. Αισθανόταν ότι έπρεπε όσο ακόμα προλάβαινε να βρεί νέα αφετηρία, στόχο, συντρόφους, κίνητρα αλλά και νέο χαμόγελο. Όχι ψεύτικο, αλλά αυτή τη φορά να βγαίνει μέσα από τη ψυχή του...

Μιά αληθινή ιστορία.

Ξανακλείστηκε στο δυάρι της η γειτόνισα και πιεσμένη πάλι από τα παραπανίσια κιλά και τα πολλά πράγματα που είχε στοιβαγμένα σε κάθε γωνιά, άρχισε να φωνάζει, να αντιδρά, να δυσανασχετεί κάθε στιγμή της ζωής της. Πρώτα έφερε στο μυαλό την εδώ και χρόνια πεθαμένη μάνα της, κι έβρισε χυδαία, μιά και αυτή όπως διατυμπάνιζε ήταν ο λόγος γιά τον αποτυχημένο γάμο της, γιά τη δουλειά της στο δήμο και γιά το παιδί της που ήταν πρεζόνι. Της είπε η μάνα της "πάρτ' τον αυτόν έχει λεφτά" αλλά το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το ένα και μοναδικό διαμέρισμά της. Της είπε η μάνα της "μπές τώρα στη σίγουρη θέση" αλλά δεν ήξερε ότι πρέπει να γίνει μαγείρισα στον παιδικό σταθμό με τρείς και εξήντα το μήνα. Είχε σιχαθεί τη μυρωδιά του λαδιού και της τσίκνας επάνω της. Να λείπει τέτοια μονιμότητα. Της είπε η μάνα της "παιδιά να κάνεις να σε γηροκομήσουν", έτσι το παιδί που απέκτησε στα δεκαεφτά, πριν το γάμο, δεν "το 'ριξε". Σκεφτόταν αυτά, άκουγε συνταγές στην τηλεόραση και παραλίγο να καεί στο μάτι. Ξανάβρισε ό,τι βρήκε μπροστά της και την τύχη της μαζί και πλησίασε το τηλέφωνο. Πήρε την παιδική της φίλη και συμμαθήτρια. Σήμερα Κυριακή μπορεί και να την έβρισκε σπίτι. Το σήκωσε μιά παιδική φωνή και αμέσως μετά άκουσε τη φιλενάδα της. Χαρούμενη και με ύφος γεμάτο αυτοπεποίθηση αλλά όχι επιτηδευμένο. Έτσι ήταν πάντα. Αυτή δήλωνε ανέκαθεν ευτυχής και αισιόδοξη. Και προχώρησε στη ζωή της με επιτυχημένη οικογένεια, εργασία, πολλά χρήματα και ευρύ κοινωνικό κύκλο. Ήταν η μόνη στην οποία μπορούσε να μιλήσει με άνεση,να εκθέσει κάθε της πρόβλημα αλλά και να ακούσει ανυστερόβουλες φιλικές συμβουλές. Μετά τα προκαταρκτικά, και μιά δυό αναφορές στο παρελθόν, ακούστηκε ένας  βαρύς αναστεναγμός από την φιλενάδα της. Της αποκάλυψε ότι η εταιρία τους πτώχευσε, τα περιουσιακά τους στοιχεία είχαν κατασχεθεί και δεν είχαν που να μείνουν, μιά και κανείς από τον κοινωνικό κύκλο τους δεν εμφανιζόταν πιά!
Της ζήτησε να τους φιλοξενήσει αυτήν, την κόρη και τον άντρα της στο σπίτι της.
Μετά από ένα δευτερόλεπτο αμηχανίας απάντησε "ελάτε όποτε θές, θα βολευτούμε..."

Cranberries - Ode to my family

Cranberries - Ode to my family

Είδη.

Στο όριο μεταξύ δυσκολίας και ανέφικτου είναι που ξεχωρίζουν οι μεν από τη μιά και οι απλοί "τουρίστες - επισκέπτες" από την άλλη. Στο δύσκολο επίσης είναι που εξαφανίζονται αυτοί στους οποίους υπολόγιζες! Και χαρακτηριστικός πάντα ο τρόπος, όμοιος σε όλους. Ακόμα, στο δύσκολο είναι που εξ' αποστάσεως ακούς τα μύρια όσα. Προτάσεις, συστάσεις, συμβουλές αλλά και παραινέσεις και εκφράσεις συμπόνοιας καμμιά φορά.
Δεν θα ήθελα με τίποτα να ανήκω στη δεύτερη κατηγορία.

Εξιλέωση.

Όταν και το να πιείς λίγο νερό γίνεται τόσο δύσκολη διαδικασία, τότε δεν το προσφέρεις από υποχρέωση ή ευγένεια ή καλό τρόπο ή ηθικό καθήκον και τέτοια. Απλά φροντίζεις, κρύβοντας καλά και ένα δάκρυ. Τη στιγμή εκείνη δε σκέφτεσαι τίποτα άλλο.

Δάκρυ.

Πώς γίναμε έτσι. Ποιός περίμενε ότι τόσο σύντομα θα γίνονταν τόσα πολλά. Να περιμένω και άλλα; Δε θέλω...

Όδευση.

Η διαδρομή απέραντη ευθεία, με σοφά σχεδιασμένες μικροαλλαγές πορείας γιά να μη χαρακτηριστεί μονότονα επαναλαμβανόμενο το τοπίο. Δρόμος εν' ολίγοις οφιοειδής, ειδωμένος από ψηλά. Ως εκ τούτου, ο τυχόν οδοιπόρος ελπίζοντας περισσότερο παρά γνωρίζοντας με ασφάλεια τη διάρκεια, τους κινδύνους, το ενδιαφέρον, την ευκολία ή όχι του ταξιδιού φτάνει στην αφετηρία και χωρίς να προκαλεί το ενδιαφέρον κανενός προχωράει! Ανακαλύπτει πράγματι ότι οι ανωτέρω εικασίες του επαληθεύονται και μετά πολύ χρόνο αλλά με λίγο κόπο φτάνει σε ένα σημείο χι. Ανασυντάσσει τις δυνάμεις, κοιτά προς τα πίσω γιατί επιμένει να δεί το σχήμα της διαδρομής του και σίγουρος γιά... τόσο σίγουρος... όμως το κενό κάτω από το βήμα του περίμενε εκεί να τον υποδεχτεί θριαμβευτικά και μαζί του να χαθεί και η ελπίδα του που έτεινε τόσα χρόνια να αναχθεί σε επαληθεύσιμη θεωρία.

Μπλέ.

Αμοργός, Φολέγανδρος, Σέριφος, Νάξος, Κύθηρα και Ίος χωροτακτικά διαφέρουν. Μοιάζουν όμως απόλυτα γιατί κάθε φορά δέχονται τα όνειρά του καθένα κι ας είναι διαφορετικά εκφρασμένα, μοιάζουν γιατί είναι λιμάνια γιά τα ίδια ταξίδια του νού όλων μας κι ας είναι αυτά  ποικιλόχροα, μοιάζουν γιατί είναι κρύπτες γιά παρόμοιες αναμνήσεις. Φορείς ιδιαίτερων συναισθημάτων κοσμούν το Αιγαίο, συλλέκτες μυστικών, πόθων κρυφών, γεννούν ή σκοτώνουν έρωτες.
Και όταν τη γή τους αφήνουμε, φέρνουμε πίσω ένα βότσαλο συνήθως, ενθύμημα της απώτερης καταγωγής. Άλλοτε μας αρέσει να το λέμε και βραχυχρόνια μνήμη...

Πρόκληση.

Φορές περιστοιχιζόμαστε από πολλούς. Αλλά ο γνωστός αόρατος τοίχος που μας χωρίζει μας κάνει να  αισθανόμαστε - όχι απαραίτητα και να φαινόμαστε - απόμακρα μόνοι. Οι σκέψεις μας τότε  ή θα μας συντροφέψουν ή θα υψώσουν ακόμα τον τοίχο, μεταμορφώνοντάς τον σε απροσπέλαστο τείχος. Ως πολυμήχανοι θα εφεύρουμε κατάλληλη πολιορκητική μηχανή γιά να διαπεράσουμε αυτή τη νοερή κατασκευή ή πάλι θα μείνουμε ηττημένοι, υποχωρόντας μοναχικά.
Όπως άλλωστε μοναχικό έχει οριστεί να είναι και το ταξίδι από την αρχή...

Αθέτηση.

Είναι προδοσία άραγε να ακολουθείς από την ανάποδη τα ίχνη σου, γιά να βρείς την ίδια κάθε φορά αφετηρία; Κάθε φορά έχεις υποσχεθεί πώς δεν πρόκειται να αρχίσεις από την αρχή! Δικαιολογίες και ψεύδη ασύστολα. Όμως στα δύσκολα βρίσκεις οικείο και φιλικό τον χώρο και τα συνεχή deja vous πριν το σχηματισμό των λέξεων είναι συναρπαστικά. 

Όπως τώρα, πριν έξι χρόνια...